Augustus 2010… Na een reeks van medische onderzoeken kreeg ik te horen dat ik dringend een operatie moest ondergaan. Voor een laatste controle moest ik naar… Aalst. Aangezien ik geen auto rijd moet alles gebeuren per spoor en/of openbaar vervoer. Jaja, reizen met de trein, altijd een “avontuur”. Ondertussen, na bijna een half jaar heb ik geleerd dat je nooit met zekerheid kan vertellen wanneer je vertrekt, laat staan wanneer je aankomt ! Vertrekstation: Koksijde…
Blijkbaar weet deze reizigster ook dat je best gewapend op reis vertrekt: een boek, boterhammekes en een thermos ! Dat ik vooral oog heb voor de vrouwelijke reizigsters zal wel niemand verwonderen. Graag bestudeer ik ze gedurende een tijdje, tracht te achterhalen waar ze zullen afstappen, welke taal ze spreken, of ze nog studeren, welke interesses ze hebben…
Deze jongedame wil waarschijnlijk model worden…
Of ze zonderen zich af van de andere reizigers en luisteren naar muziek…
Haaa, eindelijk, Gent: tussenstop.
Net zoals zovelen: wachten op de trein !
Daar is hij, eindelijk ! Neen, is maar enkel een locomotief… weer vertraging ?
Na een 10-tal minuten vertraging komt hij eindelijk binnenrazen…
Het volgende deel van mijn traject. De trein richting Aalst. Ook hier weer hetzelfde scenario. Mensen die lezen, roepen, krant lezen, of… die slaap inhalen ? Na mijn verblijf in het ziekenhuis heb ik Koksijde een tijdje voor een andere “stek” ingeruild: Moerbeke-Waas. Gemakshalve. Ik moest nog controles doorlopen, verzorging, en dat was voor mij makkelijker vanuit Moerbeke-Waas dan vanuit Koksijde. Reizen met het openbaar vervoer was totaal uitgesloten gezien mijn toestand. Na een periode van een paar maanden was ik terug in mijn oude omgeving. Ja, en de controles moest ik ook nog blijven ondergaan, afwisselend in Veurne met Aalst. Dus… weer treinen…
Maar gelukkig kwam ik ook in contact met interessante mensen, zoals deze muzikant, die het reizen wat aangenamer en korter maakten.
Aalst in het ochtendgloren…
Na een weekendje Aalst en Moerbeke-Waas terug naar Koksijde. Ondertussen was koning Winter in het land aanbeland. Vrieskoude, gure wind, en … sneeuw, pakken sneeuw en… wachten, en nog eens wachten…
In Gent: vertragingen en weer wat nieuws: afgeschafte treinen! Ja hoor, ook die naar Koksijde. Sakkeren en vloeken helpt niet. Dus maken we van de nood een deugd en schieten we wat beeldjes om de tijd wat te verkorten.
…
Ja, het levert me wel weer een reeks mooie plaatjes op. Hopelijk moeten we hier niet te lang staan wachten in die koude. Pijn en koude gaan niet goed samen, voor mij althans niet.
Ik ben blijkbaar niet de enige die bedenkelijk kijkt bij de verontschuldigingen voor de ongemakken die de omroeper op de trein verkondigd…. Maar gelukkig kan je soms meegenieten van de gesprekken van andere medereizigers. Tegen wil en dank. Zo kwam ik aan de weet dat de dame die achter me zat zwanger was van haar derde kindje, dat het weeral een dochtertje ging worden. Het was haar niet aan te zien. Haar “vriend” was er zelfs nog niet van op de hoogte ! De jongen op het andere bankstel was aan het bellen met zijn vriendinnetje: “ik zie je graag. Echt waar hoor. Ja schat, leg jij eerst neer”. Ze geloofde hem blijkbaar niet, want hij herhaalde zijn woorden nog eens. Tot vervelens toe. Ik kreeg bijna zin om voor hem te telefoon af te drukken… Geef toe, reizen met de trein is….
